متن زير درد دل يک شهروند دامغاني است که از وبلاگ وي کپي شده است که نظر شما را به آن جلب مي کنيم :

 

پارک شهر دامغان

یکی از تفرجگاه های شهر دامغان ( شاید هم تنها تفرجگاه )پارک ملت  واقع در بولوار شمالی شهر است. جایی که در خودش درختان نسبتا کهن سال و مهمان سرای  شهر کتابخانه کانون پرورش فکری کودکان و نو جوانان  را در خود جای داده است. کتابخانه ای که نام و یاد آن تقریبا در ذهن اکثر متولدین دهه 50 و 40 این شهرستان با خاطرات شیرین دوران کودکی همراه است.کتابخانه ای که روزگاری پذیرای کودکان کنجکاو و بازیگوش بود و چه زیبا پاسخگوی نیازهای آنان بود و چه قشنگ استعدادهای آنان را شکوفا می کرد.( نمونه اش تعداد زیادی از هنرمندان فعلی شهرمان که شهرت استانی و کشوری دارند که  پرورش یافته کلاسهای تئاتر و نقاشی و کتاب خوانی آن دوران می باشند )

و اما وضعیت فعلی آن پارک زیبا :

مکانی سبز که در گوشه و کنار آن افرادی سایه وار در حال حرکت و با رفتاری مشکوک ( که مشخصه این قشر است ) به شغل شریف توزیع مواد مخدر مشغولند و آسوده خاطر از اینکه کسی مزاحم آنها نمی شود حتی به تهدید افراد و  شهروندان  معترض به عمل شان  می پردازند.( جالب اینکه در ضلع جنوبی آن  قرارگاه نیروی انتظامی واقع است )  حال  با این شرایط که بزرگسالها احساس امنیت در این مکان ندارند چگونه ممکن است کودکان و نوجوانان بتوانند در این مکان آمد و شد داشته باشند؟

براستی آیا در ذهن کودکان ما هم آن خاطرات زیبا نقش می بندد؟ یا ...

واقعاً چه کسی باید پاسخگو باشد؟

نوشته شده در  دوشنبه هشتم فروردين 1384ساعت 21:58  توسط شهروندی فراموش شده |  نظر بدهید