– مشکل اصلی و عمده مردم این شهرستان بیمارستان رضایی است تنها بیمارستانی که حدود نود سال قبل ساخته شده و از رده خارج شده و به هیچ وجه استاندارد نیست .

  در واقع باید بیمارستان جديدی در دامغان احداث گردد همانند اینکه در شاهرود و سمنان بیمارستانهای مجهزی ساخته شده است . مردم شهر ما تجهیزات را در شهرهای همجوار می بینند مردم ما از مسئولین گله مند هستند که چرا وضع درمان باید به این صورت باشد .

  ظاهرا دولت هم به این زودی ها بنا ندارد بیمارستانی را تاسیس نماید .

  مسئولین باید از موارد اضطراری در برنامه بودجه گنجانده شود بیمارستانی را در دامغان تاسیس نمایند و مردم ما هم در هر زمان آمادگی کمک را دارند .

  – مشکل بعدی مردم شهر دامغان اشتغال و آینده جوانانشان است . بطوریکه خیلی از جوانان شهرستان برای اشتغال در سمنان و یا شاهرود جذب کارخانجات این دو شهرستان شدند . کارخانجاتی که در دامغان است ورشکست شدن که منجر به تعطیلی شده و همچنین کارخانه سیمانی مدتی است که کلنگش زده شده و یک سالی است که گذشته ولی از شروع کار این کارخانه خبری نیست در صورتی که دامغان معادن بسیار زیادی و سنگهای مرغوب دارد . اما سرمایه گذاری در این زمینه ها از سوی وزارت صنایع کمتر صورت می گیرد .

  – شهرستان دامغان چون از قدمت بسیاری برخوردار است آثار باستانی و فرهنگی بسیاری در آن وجود دارد . ولی به مسئله گردشگری در دامغان با توجه به مسجد تاریخانه که قدمت آن به قبل از اسلام بر می گردد نشده است .

  از نظر میراث فرهنگی که باید در باب گردشگری و جهانگردی  در این شهرستان سرمایه گذاری گردد هیچ گونه اقدامی صورت نگرفته است .

  از جمله می توان به منطقه توریستی چشمه علی دامغان اشاره کرد که هیچ گونه سرمایه گذاری مهمی در اینجا نشده تا به عنوان یک جایگاه و تفریگاه سالم برای مردم شهرستان و استان قلمداد گردد .

  – مشکل فرهنگی شهرستان

به برکت انقلاب اسلامی حدود 6000 دانشجو در دانشگاه های شهر دامغان مشغول تحصیلند و لکن ارتقاء دانشگاه به این است که همراه تحصیل علم ، فرهنگ دینی هم رشد داشته باشد فضای دانشگاه های ما باید فضایی باشد که وقتی دانشجو از دانشگاه فارغ التحصیل می شود هم متخصص باشد و هم متعهد و این انتظار از مسئولین دانشگاه و بخصوص مسئولین فرهنگی و بویژه شورای عالی انقلاب فرهنگی از ناحیه مردم همیشه وجود داشته .