آيت الله حاج شيخ محمد كاظم مهدوي دامغاني فرزند آخوند ملاعلي اكبر، در جمادي الثاني 1316 ه.ق در روستاي شمس آباد، دامغان به دنيا آمد.

در كودكي پدر و مادر خود را از دست داد و عليرغم دشواريهاي زندگي به كسب دانش روي آورد، پس از فراگيري مباني علوم ديني به مشهد آمد.

ابتدا در منزل آخون ملا بمانعلي محقق، واعظ معروف آن زمان كه با وي نسبت خويشاوند داشت، ساكن شد سپس در مدرسه دو درب حجره اي

گرفت و نزد ميرزا عبدالجواد نيشابوري و نيز فاضل بسطامي با علوم ادب آشنا شد، قوانين را نزد مرحوم شهرستاني و سطوح عاليه را خدمت شيخ

 حسن برسي و شيخ محمد قوچاني و شيخ محمد نهاوندي كه هر سه از شاگردان برجسته آخوند خراساني بودند، آموخت و 14 سال درس آيت الله

حاج ميرزا محمد آقازاده و ده سال خدمت آيت الله اقا ميرزا مهدي اصفهاني و 3 سال محضر آيت الله حاج حسين قمي و يكسال درس آيت الله شيخ

موسي خوانساري را كه همه آنها از فحول علماي شيعه در قرن 14 هجري بودند درك كرد و از آيات عظام ميرزا محمد حسين نائيني، سيد ابوالحسن

اصفهاني و ميرزا محمد آقازاده اجازه اجتهاد و از شيخ آقا بزرگ تهراني و علامه سمناني صاحب "حكمت بوعلي" و آيت الله العظمي حاج آقا حسين

بروجردي اجازه روايي دريافت كرد.                                                                                                                                         

مرحوم دامغاني از سال 1336 ه.ق در مشهد حوزه درس قوانين، شرايع، رياض، رسائل، مكاسب و كفايه داشت و از سال 1356 ه.ق پس از واقعه

مسجد گوهرشاد در منزل خود منزوي گرديد و در بازسازي حوزه مشهد پس از شهريور 1320 ه.ش از فعالين بود.سجاياي اخلاقي و صراحت لهجه و

 اجتناب از هر گوه تظاهر از مشخصه هاي برجسته روحي مرحوم آيت الله دامغاني بود. ايشان دهم تير در سال 1360 ه.ش /27 شعبان 1401 ه.ق

در مشهد درگذشت و در دارالزهد حرم مدفون گرديد.