|
اي
جان و زندگاني چوني و چيست حالت |
|
|
|
روزم
بآخر آمد در حسرت وصالت |
|
هر
چند بيقرارم عقلم غلام زلفت |
|
|
|
با
آنكه تيره حالم، جانم فاي حالت |
|
پر
نور شد ضميرم از آفتاب مهرت |
|
|
|
روشن
شد اندر و نم از پرتو جمالت |
|
گيرم
كه در گذارم، اين چيزها كه گفتي |
|
|
|
اين
جورها كه كردي هرگز كنم حلالت |
|
بر رخ
روانه گردد سيلاب اشك چشمم |
|
|
|
هرگه
كه يادم آيد زان لطف چون زلالت |
|
خورشيد وار سايد، بر چرخ چارمين سر |
|
|
|
گر
بدر باز بيند ابروي چون هلالت |
|
بيچاره هر سحرگه، نالد بدرد و گويد |
|
|
|
كاي
جان و زندگاني چوني و چيست حالت |