نخواهم بي غم عشقت زماني شدماني را

ندانم جز لب لعلت حيات جاوداني را

تو شاهي،‌من گدا؛ ‌آندولتم آخر كجا باشد

كه بر درگاه تو يابم مجال پاسباني را

نه قدرت بودنم با تو، نه بيتو صبر و آرامم

نميدانم كرا گويم، من ايندرد نهاني را

نكردم اختيار خود طريق عشق را ليكن

كه مانع ميتواند شد قضاي آسماني را

حيات از بهر آن خواهم كه وصل يار دريابم

وگرنه در غم هجران چه راحت زندگاني را

بدان اميد كز وصلت مرا حاصل شود كامي

در اين سودا بسر بردم همه عمر جواني را

روا نبود كه بي جرمي بقول دشمن بد گو

بيكسو افكني كلي طريق مهرباني را

مرا يك لحظه از خاطر نه اي غايب تو نيز اكنون

فرو مگذار از خاطر عباد دامغاني را