یاسمن بانو دامغانی در دامغان دیده به جهان گشود . وی با شوهرش بناه میرزا عسکری دامغانی به هندوستان رفته و در گلبرگه دکن رحل اقامت افکند. بعد از فوت شوهرش با یکی از امرای دربار تیموری ازدواج کرد و در دهلی مقامت نمود. وی از جمله زنان خوشنویس ایرانی است که خطوط شکسته، ثلث، نستلیق، نسخ و شفیعا را نیکو می نوشت. یاسمن بانو را به واسطه تسلطش بر سرودن اشعار زیبا بع زبان فارسی و اردو ذو اللسانین خواندهاند. متاسفانه از وی دیوانی بر جای نمانده است.