حاج میرزا رضا شریعتمدار دامغانی معروف به شریعتمدار دوم فرزند حاج میرزا حسن درسال 1268ه ش در دامغان دیده به جهان گشود و تحصیلات ابتدایی را نزد پدر خویش وبرخی  از فضلای دامغانی آموخت وسپس به مشهد مقدس عزیمت نمود واز محضراساتید آن دیار بهره ها برد وسپس به منضور تکمیل تحصیلات حوزی خویش به نجف اشرف رهسپار گردید ودر عنفوان جوانی موفق به درک محضر آخوند ملا محمد کاظم خراسانی گردید وی دربازگشت از نجف بهانجام وظایف دینی وتدریس پرداخت ، در ایام ماه مبارک رمضان نماز ظهر و عصر رادر مسجد جامع به جماعت اقامه نمود وبه منبر میرفت واز سحر بیان برخوردار بود. وی سپس به عنوان نماینده دوره پنجم مردم دامغان و شاهرود به مجلس شورای ملی راه پیدا کردواز جملهعلمای روشنفکر وآزادیخواه ایران در عصر خویش محسوب می گردید. وی از مدافعان مواضع مرحوم مدرس در مجلس بود ودر ایام وکالت مجلس پیشنهادات سازنده ای ارائه داد، ازآن جمله اینکه مجلس به وزارت معارف اجازه دهد تا جمعی از متخصین را که کمتر از ده نفر نباشند برای ترجمه ی کتب علمی وفنی مفید استخدام نماید که این پیشنهاد در صدوسی و

ششمین جلسه ی دوره پنجم مجلس مورخ 15اسفند 1303ه ش به تصویب رسید. حاج میرزا رضا از اطلاعات وسیع سیا سی واجتماعی برخوردار واز جمله طرفداران اتحاد اسلام بود. براساس همین عقیده بود که بعد از تجزیه امپراطوری عثمانی وجدایی حجاز، عراق،مصد ر وسوریه قصیده ای به عربی سرود وبرای مجله الهلال مصر ارسال نمود. از وی تالیفاتی برجای مانده است که عبارتند از :

1-بت پرستی ومسیحیت، کتاب مزبور ترجمه ی القاید الوثنیه فی دیانة النصرایة نوشته ی محمد طاهر تنیر لبنانی است . اصل کتاب که در سال 1342ه ق به چاپ رسیده بود، در سال1304شمسی به فارسی ترجمه ودر چاپخانه خاور تهران به زیور طبع آراسته گردید.

2- اصول کتاب مزبور مشتمل بر تبیین اصول اسلام است ودر سال 1319 ه ق به زیور طبع آراسته شد.

3- انتباه نامه ی اسلامی برتطبیق اخبار و اقوال ائمه اسلام وقرآن استوار است ودر این زمینه ازدانش های نوین وعلوم روز نیز بهره جسته است. نویسنده از مطبوعات اسلامی کشورهای عربی از جمله مصرو لبنان بهره جسته است. این مطلب برای اولین بار در سال 1297 ه ش به چاپ رسیده ودر سال 1325 برای بار دوم به چاپ رسید.

4-کلیات  اشعار مشتمل قصاید، غزلیات، رباعیات بالغ بهر 1000 بیت میباشد.

وی از ذوق ادبی وطبع شاعری والایی نیز برخوردار بود چنان که عضو انجمن ادبی ایران بوده است.

حاج میرزا رضا اصفهانی علاوه بر احاطه و تسلط بر ادبیات منظوم فارسی و عربی در ادبیات منثور نیز چیره دست بود . در نامه ای که خطاب به امیر اعظم در سال 1330ه ق نگاشته است این معنی کاملا هویدا است. وی در سال 1305 هجری شمسی در تهران دار فانی را وداع گفت.